ಋಷಿ ಎಂದರೆ ದೈವಿಕ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಿವ್ಯಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಈ ಋಷಿ ತತ್ವವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ ತಮ್ಮ ಗುರುರಾದ ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ದಾರಿಯಾ ದೀನ್ವರ ಆತ್ಮಿಕ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ, ಹಜರತ್ ಶೈಖ್ಉಲ್ಆಲಂ ಅವರ ಋಷಿ ಪರಂಪರೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತವಾದ ಈ ಆದೇಶಕ್ಕೆ (ರಿಷಿ ಆದೇಶಕ್ಕೆ) ಸೇರಿದರು. ತಮ್ಮ ಗುರುವಿನ ನಿಧನದ ಸುಮಾರು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದು ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ ಪಾಂಡಚ್ ನಾಗಬಲ್ ನಿವಾಸಿ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ಅಬ್ದುಲ್ ಸಮದ್. ನಾಗಬಲ್ ಮತ್ತು ಖಾಲ್ಮುಲಾ ನಡುವೆ ಗಾಂಡರ್ಬಲ್ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಟ್ಟದ ಪಾದದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಂದು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ, ಜಿಕ್ರ್-ಏ-ಅಝ್ಕರ್ (ಧ್ಯಾನ) ನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೂಫಿ ಸಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದು ಪಾಂಡಚ್ನಿಂದ ಸುಮಾರು 8 ಕಿಮೀ ದೂರ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಆ ಸೂಫಿ ಸಂತನ ಸರಳತೆ, ಸಹನೆ, ನೀತಿಚರಿತ್ರೆ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಾ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದರು. ಜೇನು ಹುಳವು ಜೇನು ಹುಡುಕಲು ಹೂವಿನ ಸುತ್ತಲೆ ತಿರುಗುವಂತೆ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಗುಹೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡತೊಡಗಿದರು. ಆ ಸಂತನಿಂದ ಆದ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದುಕನ್ನು ಅವರ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಗುರುಗಳಿಗೆ ವಿಧೇಯ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ, ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ, ತಮ್ಮ ಜೊತೆಗಾರರಾದ ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಫತಾ ರಿಷಿ ಮತ್ತು ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಹಸ್ತೀ ರಿಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮರ್ಷಿದ್ರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಮೂಲವಿರಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸಮೀಪದ ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ತಂದು ಅವರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಅಗತ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ವುಜುವಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಈ ಕಷ್ಟವನ್ನು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಮರ್ಷಿದ್ ಅಲ್ಲಾಹನ ಹೆಸರು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲಾಠಿಯನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೊಮ್ಮಿತು. ನಂತರ ಆ ನೀರಿನ ಮೂಲ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ನಿವಾಸಿಗಳ ಜೀವನದ ಆಧಾರವಾಯಿತು.
ಗುರುವಿನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ, ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ, ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದ ಎಲಾಕಿ-ಫಾಗ್, ಖಿಂಬರ್ ಕಡೆಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡರು. ಇದು ಹಜರತರಬಲ್, ಶ್ರೀನಗರದಿಂದ ಸುಮಾರು 10 ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ.
ಅವರು ಪೀರ್ಪಾಲ್ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಖಿಂಬರ್ ಹಜರತರಬಲ್ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಟ್ಟದ ಪಾದದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆ ಪ್ರದೇಶ ಜಂಗಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು. ಜಂಗಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ತೊಂದರೆಯನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಹಸಿದ ಸಿಂಹ ಅವರ ಮುಂದೆಯೇ ಬಂದಿತು. ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಿಂಹದ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಾಹನ ಹೆಸರು ಜಪಿಸಿದಾಗ, ಸಿಂಹ ಶಾಂತವಾಯಿತು, ಅವರ ಪಾದಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿತು, ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ದೂರ ಚಲಿಸಿತು. ಈ ಘಟನೆ ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿ ಅವರ ಆತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿತು.
ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನೂ ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಖಿಂಬರ್ ಗ್ರಾಮದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ನಾಯಿಮರಿಗಳ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡುಬಿಟ್ಟನು. ಸುದ್ದಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜನರು ಅವರನ್ನು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿದರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ, ಜನರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಕೆಲವು ಅಡಿಗಳು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತರು. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ದರ್ಗಾ ಇದೆ. ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಕಿಯಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ನಂತರ, ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ತಮ್ಮ ನಫ್ಸ್ (ಅಂತರಂಗ) ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸಲು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಜೀವಿತಾವಧಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದರು. ಹಲವಾರು ದಿನಗಳು ಅವರು ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಜನರು ಕಂಡಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಭಾರೀ ಮಳೆ ಹಾಗೂ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಪ್ರವಾಹ ಬಂದಾಗಲೂ, ಅವರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ರಿಷಿ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಮೌಲ್ಯಗಳು—ಏಕಾಂತ ಜೀವನ, ಅಲ್ಲಾಹನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆ, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಅಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದರು. ಇದರ ಮೂಲಕ ಅವರು ರಿಷಿ ಆದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಸೂಫಿ ಸಂತನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಅವರು ಮಾಂಸ ಸೇವನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಜೀವನದ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಬೇಟೆಗಾರನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಕೊಂದಾಗ, ಹಿಂಸೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದರು. ಆ ಬೇಟೆಗಾರ ತನ್ನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿದ್ದನು.
ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಹಂಕಾರ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ದ್ರೋಹ, ಖೋಟೆತನ, ಲಾಲಸೆ ಮತ್ತು ಗರ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಈ ಮೂಲಕ ಅವರು ಸ್ವದೇಶಿ ರಿಷಿಯತ್ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದರು.
ಖ್ಯಾತ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಹಸನ್ ಶಾಹ್ ಖುಯಹಾಮಿ ತಮ್ಮ ತವಾರೀಖ್-ಎ-ಹಸನ್ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಪರಿಚಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಜೀವನಾವಧಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಕ್ರಿ.ಶ. 15ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುಲ್ತಾನ್ ಜೈನುಲ್ಆಬಿದೀನ್ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು.
ಹಜರತ್ ಬಾಬಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ ಎಂದಿಗೂ ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಸುಲ್ತಾನ್ ಅವರನ್ನು ಕರೆಸಿದರೂ, ಅವರು “ನನ್ನ ದರ್ಬಾರ್ ಎಂದರೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ದರ್ಬಾರ್” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ಅವರ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥ ಸ್ಥಳವಾದ ತಕಿಯಾ ಸಂಗೀ ರಿಷಿ, ಖಿಂಬರ್ ಬೆಟ್ಟದ ಅಡಿವಾರದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ. ದರ್ಗಾವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ದರ್ಗಾ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಚಿನಾರ್ ಮರವು ಅವರ ಕಾಲದದ್ದು ಎಂದು ಜನ ನಂಬುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಉರ್ಸ್ ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಸ್ಥಳೀಯರು ಅವರ ಸರಳ ಜೀವನದ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ವೋಪುಲ್ ಹಾಕ್ (ಕಾಡು ಸೊಪ್ಪು) ಅನ್ನವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಉರ್ಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಿಕ್ರ್ ಮತ್ತು ನಾತ್ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವಯಸ್ಕರು ಸೇರಿ ಅವರ ಶ್ರುಕ್ (ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು) ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕರು ಮಂತ್ರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವರು ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಮೇಲೆ ಛಾದರ್ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸೂಫಿ ಕವಿ ಹಜರತ್ ಅಹ್ಮದ್ ಸಾಹಬ್ ಬಟ್ವಾರಿ ಅವರು 40 ದಿನಗಳ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವರ ಆತ್ಮ ಇನ್ನೂ ದರ್ಗಾ ಸುತ್ತಲೂ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದ ಇದೆ ಎಂದೂ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದೂ ಕೆಲವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಗೊಂಡ ಮಗು ದರ್ಗಾಕ್ಕೆ ತರಲಾಯಿತು; ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಆ ಮಗು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
(ಕೃಪೆ: ನ್ಯೂ ಏಜ್ ಇಸ್ಲಾಮ್)
